Verhalen van patiënten

  • Trots en dankbaar dat ik met de hartaandoening de fitste versie van mezelf ben!

    In 1991 werd ik, Jetske, geboren met een te kleine rechter hartkamer.  Al snel kwam ik in een molen terecht van vele ziekenhuisbezoeken en uiteindelijk heb ik voor mijn 5e levensjaar vijf operaties ondergaan. Nog altijd kom ik ieder jaar op controle. Tot mijn 21ste heb ik op een ballet en volleybal les en hier en daar een buikspierkwartiertje in de gym na, niet gesport. Het werd me toentertijd als hartpatiënt ook afgeraden dit te doen.

    Op mijn 21ste trok ik de stoute (hardloop) schoenen aan en begon ik met rennen. Inmiddels ren ik twee keer in de week en doe ik daarnaast vier dagen in de week krachttraining. De afstanden verschillen maar ik ren gemiddeld tussen de 5 en 21 km. Door mijn krachttraining merk ik dat het rennen soepeler gaat en dat motiveert enorm. Inmiddels gebruik ik deze motivatie ook om andere mensen te coachen en ben ik de opleiding tot leefstijlcoach gestart.

    Mijn doel: andere mensen de fitste versie van zichzelf te laten zijn!! Want als ik het kan…

     

  • Geboren en direct geopereerd

    Alles zag er nog goed uit tijdens het eerste gedeelte van de twintigwekenecho. Het was een vrijdag in november 2017. De sfeer was ontspannen, Lotte en Alex kletsten wat met de echoscopiste van hun verloskundig centrum in Haarlem. Maar ze werd gaandeweg tijdens de echo stiller. “Ze bleef lang bij het hart hangen”, vertelt Alex. En Lotte merkte op: “U bent nu wel erg stil”. De echoscopiste keek nog eens goed en zei: “Er is iets niet goed met het hartje, maar ik kan jullie hier geen duidelijkheid over geven.”

    Lotte en Alex werden doorverwezen naar het VU Medisch Centrum in Amsterdam. Daar werd opnieuw een echo gemaakt en de artsen bevstigden dat het er slecht uitzag. Ze zeiden: “Jullie moeten heel goed nadenken of jullie met deze zwangerschap door willen gaan.”

    Lees het complete verhaal op Issuu.com

  • Dayenne heeft slechts één werkende hartkamer, waar andere mensen er twee hebben

    Het gaat mij erom dat artsen zich er bewust van worden dat de patiënt niet alleen blij wordt van het technisch verhelpen van de klacht van de patiënt. De arts moet ook een gevoel van veiligheid creëren en de patiënt echt zien, als mens. Het is de hele reis, vanaf het eerste contactmoment tot het moment dat je naar huis gaat. Er mag best meer zachtheid in de behandeling komen, zelfs een vleugje humor af en toe om het luchtig te houden. Het is belangrijk als de medisch professionals het belang inzien van een goede patiëntervaring als geheel, waardoor de patiënt met een beter gevoel het ziekenhuis verlaat.

    Lees het complete verhaal op Hart4onderzoek.nl